Αρχική «Ενίσχυση της εφαρμογής της ισότητας της αμοιβής μεταξύ ανδρών και γυναικών για όμοια εργασία ή για εργασία ίσης αξίας και λοιπές διατάξεις - Ενσωμάτωση Οδηγίας (Ε.Ε.) 2023/970»Άρθρο 15 Αστικές και διοικητικές κυρώσεις – Δικαίωμα αποζημίωσης – Έναρξη παραγραφής – Τροποποίηση άρθρου 53 Κώδικα Εργατικού Δικαίου (άρθρα 16, 21 και 23 Οδηγίας (ΕΕ) 2023/970)Σχόλιο του χρήστη Π. Μπουμπουχερόπουλος | 16 Ιουνίου 2026, 23:31
  • Σχόλιο του χρήστη 'Π. Μπουμπουχερόπουλος' | 16 Ιουνίου 2026, 23:31

    Η παραπομπή της προτεινόμενης παρ. 3 του άρθρου 53 ΚΕργΔ στο άρθρο 251 ΑΚ σε συνδυασμό με την αναφορά σε «αποζημιωτικές» αξιώσεις στην παρ. 1 του ίδιου άρθρου [ακόμη κι αν για «τον προσδιορισμό» του ύψους της «αποζημίωσης» θα ληφθεί υπόψη «ιδίως η αξίωση για αναδρομικά ποσά και σχετικά επιμίσθια»] φαίνεται να προσδίδει αποζημιωτική πλέον φύση στην σημερινή αξίωση για μισθολογική εξομοίωση κατ’ εφαρμογή του εδ. β παρ. 1 άρθρου 22 Σ [επέκταση αποδοχών και σε εκείνους που υφίστανται τη διάκριση], κάτι που αν επαληθευθεί θα αποτελέσει, για μια σειρά από λόγους, υποβάθμιση της προστασίας των προσώπων που υφίστανται διάκριση στην αμοιβή λόγω φύλου. Η εντύπωση αυτή επιτείνεται με την αναγκαία προσθήκη της προϋπόθεσης της γνώσης της παραβίασης [και συνεπώς και της ζημίας], προϋπόθεση που προσομοιάζει στο άρθρο 937 ΑΚ. Έτσι, οι σημερινές αξιώσεις για μισθολογική εξομοίωση φαίνεται να μεταβάλλονται σε αξιώσεις αποζημιωτικού χαρακτήρα [ασαφές αν πρωτογενούς ή δευτερογενούς φύσης] και πάντως υποκείμενες όχι στην παραγραφή των άρθρων 250 και 253 ΑΚ, αλλά είτε του 249 ΑΚ είτε του 937 ΑΚ. Στο μέτρο που δεν φαίνεται να είναι στις προθέσεις του νομοθέτη να καταργήσει την αξίωση για μισθολογική εξομοίωση [ο νομοθέτης φαίνεται να θεωρεί εφαρμοστέο και το 250 ΑΚ, όπως φαίνεται να θεωρεί την παραγραφή πενταετή], και δεδομένου ότι, σε αντίθεση με τον ίδιο όρο στην Οδηγία, η χρησιμοποίηση από τον εθνικό νομοθέτη του όρου «αποζημίωση» παραπέμπει σε αξιώσεις συγκεκριμένης νομικής φύσης, θα ήταν ίσως σκόπιμο α) να καταστεί σαφές ότι η αξίωση «πλήρους αποζημίωσης» της παρ. 1 λειτουργεί επιπρόσθετα και βαίνει πέραν των αυτονόητων αξιώσεων για αναδρομική καταβολή και επέκταση κάθε είδους αποδοχών ή των παροχών, επιμισθίων, πληρωμών σε είδος και τόκων στα πρόσωπα που υφίστανται άμεση ή έμμεση μισθολογική διάκριση λόγω φύλου [μισθολογικής και όχι αποζημιωτικής φύσης αξιώσεις, αφού άλλωστε οφείλονται λόγω παροχής εργασίας ίσης αξίας], και β) στην παρ. 3 να αντικατασταθεί η παραπομπή στο άρθρο 251 ΑΚ από την πρόβλεψη ότι η παραγραφή αρχίζει μόλις λήξει το έτος μέσα στο οποίο ο θιγόμενος έλαβε γνώση της παράβασης και κατέστη δυνατή η δικαστική επιδίωξή της. Θα ήταν επίσης προτιμητέο να απαλειφθεί η φράση «ή μπορεί ευλόγως να αναμένεται ότι θα λάβει γνώση αυτής», η οποία αναπαράγεται όπως περιλαμβάνεται στην Οδηγία, αφού ως τέτοια είναι ασαφής και θα προκαλέσει μεγάλες ερμηνευτικές δυσχέρειες, ενώ η πρόβλεψη αυτή της Οδηγίας φαίνεται να ενσωματώνεται ως προς την ουσιαστική της λειτουργία με το επόμενο εδάφιο της ίδιας παραγράφου, σύμφωνα με την οποία «ο θιγόμενος τεκμαίρεται μαχητά ότι έλαβε γνώση της παράβασης με τη λήψη μισθολογικών στοιχείων σύμφωνα με την παρ. 1 του άρθρου 56Α» [χωρίς ωστόσο να ισχύει το ίδιο και για την «με οποιοδήποτε τρόπο λήξη της εργασιακής του σχέσης»].