Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Alexios' | 10 Ιουλίου 2026, 10:08

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Πρόταση επί των άρθρων 33–37: Αναγνώριση ευρωπαϊκών καρτών αναπηρίας και σύνδεση των δικαιωμάτων κινητικότητας με το πρόσωπο και όχι με το όχημα Θα ήθελα να καταθέσω μία συγκεκριμένη πρόταση, τόσο ως Έλληνας πολίτης όσο και από προσωπική εμπειρία ως άτομο με εξελισσόμενη μυοπάθεια και σημαντικό κινητικό περιορισμό. Είμαι κάτοχος επίσημης γαλλικής κάρτας στάθμευσης ΑμεΑ ευρωπαϊκού τύπου. Παρ’ όλα αυτά, έχω διαπιστώσει στην πράξη ότι η κάρτα αυτή δεν γίνεται δεκτή από ελληνικούς αυτοκινητοδρόμους ως επαρκές αποδεικτικό για την προβλεπόμενη ατελή διέλευση ΑμεΑ, επειδή δεν έχει εκδοθεί στην Ελλάδα. Το αποτέλεσμα είναι παράδοξο: ένας Έλληνας πολίτης με μόνιμη ή εξελισσόμενη αναπηρία μπορεί να διαθέτει επίσημο και έγκυρο έγγραφο άλλου κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά να αποκλείεται από ουσιαστικές διευκολύνσεις κινητικότητας λόγω της χώρας έκδοσης του εγγράφου. Η αναπηρία δεν αλλάζει στα σύνορα και η ανάγκη κινητικής υποστήριξης δεν εξαρτάται από το ποια εθνική διοίκηση εξέδωσε την κάρτα. Για τον λόγο αυτό, προτείνω να εξεταστεί ρητά: Η αναγνώριση έγκυρων ευρωπαϊκών καρτών αναπηρίας και στάθμευσης ΑμεΑ, με ασφαλή μηχανισμό ελέγχου της εγκυρότητάς τους. Η δυνατότητα ταυτοποίησης του κατόχου μέσω δεύτερου εγγράφου, ψηφιακής επαλήθευσης ή διαλειτουργικότητας μεταξύ αρμόδιων μητρώων, αντί της αυτόματης απόρριψης ενός έγκυρου ευρωπαϊκού εγγράφου. Η ουσιαστική σύνδεση της Κάρτας Αναπηρίας με πρακτικά δικαιώματα κινητικότητας, όπως η στάθμευση και, όπου πληρούνται τα σχετικά κριτήρια, οι προβλεπόμενες διευκολύνσεις διοδίων. Παράλληλα, θεωρώ αναγκαία την αναμόρφωση του ελληνικού πλαισίου για το Δελτίο Στάθμευσης ΑμεΑ. Η βασική αρχή πρέπει να είναι απλή: Η ανάγκη προσβασιμότητας αφορά το πρόσωπο και όχι το όχημα. Ένα άτομο με σοβαρό κινητικό περιορισμό μπορεί να μετακινείται με δικό του αυτοκίνητο, με όχημα συγγενικού προσώπου, με συνοδό ή με μισθωμένο όχημα. Δεν είναι λογικό ένα δικαίωμα που απορρέει από μόνιμη ή προοδευτική αναπηρία να εξαρτάται υπέρμετρα από συγκεκριμένο όχημα, αριθμό κυκλοφορίας ή επαναλαμβανόμενες διοικητικές διαδικασίες. Ιδιαίτερα για άτομα με εξελισσόμενες νευρομυϊκές και άλλες σοβαρές παθήσεις, η υποχρέωση επανειλημμένων ιατρικών εξετάσεων και μετακινήσεων μεταξύ υπηρεσιών μπορεί να αποτελεί η ίδια εμπόδιο προσβασιμότητας. Όταν η κατάσταση έχει ήδη τεκμηριωθεί από αρμόδιους ειδικούς ιατρούς και πιστοποιηθεί από αρμόδιες αρχές, κάθε νέα διαδικασία πρέπει να περιορίζεται στο απολύτως αναγκαίο και αναλογικό μέτρο. Τίθεται επίσης ζήτημα προστασίας της ιδιωτικότητας και των ευαίσθητων δεδομένων υγείας. Ένα άτομο με χρόνια ή εξελισσόμενη πάθηση δεν θα πρέπει να υποχρεώνεται να επανεκθέτει συνεχώς λεπτομερή στοιχεία της υγείας του σε πολλαπλούς φορείς, όταν η κατάστασή του έχει ήδη επίσημα πιστοποιηθεί. Προτείνω, συνεπώς: το Δελτίο Στάθμευσης ΑμεΑ να συνδέεται πρωτίστως με το πρόσωπο και την πραγματική λειτουργική ανάγκη κινητικότητας, να λαμβάνονται ουσιαστικά υπόψη σοβαρές προοδευτικές νευρομυϊκές και άλλες παθήσεις που προκαλούν σημαντικό περιορισμό βάδισης, να μειωθεί η εξάρτηση από συγκεκριμένο όχημα, να αναγνωρίζονται, με ασφαλή έλεγχο, αντίστοιχα έγκυρα ευρωπαϊκά έγγραφα, να αξιοποιείται η ψηφιακή διαλειτουργικότητα αντί της επανειλημμένης προσκόμισης ιατρικών γνωματεύσεων. Η προστασία από καταχρήσεις είναι ασφαλώς απαραίτητη. Μπορεί όμως να επιτυγχάνεται με σύγχρονα μέσα, όπως ταυτοποίηση του κατόχου, ψηφιακή επαλήθευση εγκυρότητας και διαλειτουργικότητα μεταξύ αρμόδιων μητρώων. Δεν ζητώ προσωπική εξαίρεση ή προνομιακή μεταχείριση. Ζητώ ένα σύστημα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, ανθρώπινο και πρακτικά εφαρμόσιμο, στο οποίο η αναπηρία και η ανάγκη κινητικής υποστήριξης θα ακολουθούν το πρόσωπο και όχι το όχημα. Η αναπηρία ή η ανάγκη κινητικής υποστήριξης μπορεί να προκύψει στη ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου. Στη δική μου περίπτωση, η κινητική μου κατάσταση μεταβλήθηκε σημαντικά μέσα στα τελευταία χρόνια λόγω εξελισσόμενης πάθησης. Για τον λόγο αυτό, πιστεύω ότι το νέο πλαίσιο αποτελεί πραγματική ευκαιρία για ουσιαστικό εκσυγχρονισμό, με περισσότερη αναλογικότητα, αξιοπρέπεια και κατανόηση της καθημερινότητας των ανθρώπων με αναπηρία.