• Σχόλιο του χρήστη 'ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ' | 10 Ιουλίου 2026, 03:23

    — Το Μέρος Β΄ βλέπει μόνο την αναπηρία όρασης Ο νόμος, σε αυτό το κομμάτι, δίνει εκπαίδευση σε κινητικότητα, προσανατολισμό και δεξιότητες καθημερινής ζωής μόνο στα άτομα με αναπηρία όρασης και μάλιστα μόνο σε όσους έχουν ποσοστό 80% και πάνω ή είναι ολικά τυφλοί. Έτσι όμως μένουν εντελώς έξω τα άτομα με αυτισμό, με σπάνιες ή χρόνιες παθήσεις και με γενετικές αναπηρίες, δηλαδή οι «αόρατες» αναπηρίες. Ακόμα χειρότερα, όσοι από αυτούς δεν μιλάνε ή έχουν δυσκολία στην επικοινωνία δεν καλύπτονται από καμία διάταξη, παρότι χρειάζονται εξίσου στήριξη για να ζήσουν πιο αυτόνομα. Το πλαίσιο πρέπει να ανοίξει ώστε να καλύπτει και αυτές τις κατηγορίες, με: Εκπαίδευση και υποστήριξη στην εναλλακτική επικοινωνία (AAC), για όσους δεν μιλάνε αλλά και σε ειδικούς/θεραπευτές . Στο εξωτερικό, χώρες όπως η Σουηδία, ο Καναδάς και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν από δεκαετίες κρατικά χρηματοδοτούμενες υπηρεσίες για άτομα με σοβαρές δυσκολίες επικοινωνίας, με οργανωμένα κέντρα κλινικής και ερευνητικής εξειδίκευσης, όπου η ΥΕΕ/AAC αναγνωρίζεται ρητά ως παροχή και καλύπτεται από ασφάλιση ή δημόσια συστήματα. Στην Ελλάδα, αντίθετα, δεν υπάρχει αντίστοιχο ενιαίο, θεσμοθετημένο και χρηματοδοτούμενο πλαίσιο — η ΥΕΕ/AAC παραμένει κατακερματισμένη, εξαρτημένη σε μεγάλο βαθμό από ιδιωτική δαπάνη και μεμονωμένες πρωτοβουλίες, γι' αυτό και η ρητή πρόβλεψή της στον νόμο έχει τόση σημασία. Δεξιότητες αυτόνομης διαβίωσης που δεν προϋποθέτουν προφορικό λόγο. Αντίστοιχη πιστοποίηση των εκπαιδευτών, όπως γίνεται ήδη για τους εκπαιδευτές των τυφλών. Ένταξη αυτών των υπηρεσιών στις παροχές που καλύπτονται, ώστε το δικαίωμα στην αυτονομία να ισχύει για όλους, ανεξάρτητα από το αν μιλάνε ή αν φαίνεται η αναπηρία τους. Το βασικό επιχείρημα είναι απλό: ένα πρόγραμμα που μαθαίνει δεξιότητες αυτονομίας μόνο σε μία κατηγορία αναπηρίας αφήνει άδικα έξω όλους τους υπόλοιπους, που έχουν το ίδιο δικαίωμα.