Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ' | 10 Ιουλίου 2026, 03:40

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Να μην μένει κανείς έξω γιατί "δε μιλάει". Οχι διακρίσεις! Ο νόμος λέει ότι δεν μπορούν να πάρουν βοηθό όσοι «δεν έχουν επικοινωνία με το περιβάλλον». Το πρόβλημα είναι ότι αυτό δεν εξηγείται πουθενά. Ένα άτομο που μιλάει με εικόνες, με ειδική συσκευή ή με το βλέμμα, επικοινωνεί κανονικά απλώς όχι με λόγια. Έτσι όμως ρισκάρουμε να αφήσουμε απ' έξω ακριβώς αυτούς που χρειάζονται τη βοήθεια περισσότερο. Παράλογο ακόμα περισσότερο, αφού ο ίδιος ο νόμος εκπαιδεύει τους βοηθούς στο πώς να επικοινωνούν με αυτά τα άτομα. Ζητάμε να ξεκαθαριστεί ότι όποιος επικοινωνεί με εναλλακτικό τρόπο δεν αποκλείεται. — Ασφάλεια και προστασία από κακοποίηση Ο βοηθός μπαίνει στο σπίτι και στην πιο προσωπική φροντίδα ενός ανθρώπου που πολλές φορές δεν μπορεί να πει αν φοβάται ή αν του συμβαίνει κάτι κακό. Ο νόμος δεν το καλύπτει σοβαρά αυτό. Απαραίτητο: Να ξέρει ο ωφελούμενος βασικά στοιχεία για τον βοηθό πριν τον διαλέξει (εκπαίδευση, αν έχει προηγούμενα παράπονα). Ένα ξεκάθαρο σύστημα για το πώς καταγγέλλεται και αντιμετωπίζεται η κακοποίηση, όχι απλώς μια υπόσχεση για μελλοντική ρύθμιση. Έλεγχο ποινικού μητρώου τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, όχι μόνο στην αρχή. Δυνατότητα κάμερας στους κοινόχρηστους χώρους του σπιτιού, με σαφείς κανόνες. Όποιος αποδειχθεί ότι κακοποίησε να μη μπορεί ποτέ να ξαναμπεί στο σύστημα. — Ο γονέας ή ο εκπρόσωπος «χάνεται» μέσα στον νόμο Ο νόμος αναφέρει μία φορά ότι μπορεί να αποφασίζει ο εκπρόσωπος του ατόμου, και μετά το ξεχνάει. Δεν λέει πουθενά πώς υπογράφεται το συμφωνητικό ή πώς διαλέγεται ο βοηθός όταν ο ωφελούμενος είναι παιδί ή δεν μπορεί να αποφασίσει μόνος του. Ζητάμε να μπει ξεκάθαρα ότι σε αυτές τις περιπτώσεις αποφασίζει ο εκπρόσωπος, πάντα σε συνεννόηση με το ίδιο το άτομο όσο γίνεται. — Ποιος θα πάρει σειρά προτεραιότητας Τα λεφτά δεν φτάνουν για όλους, άρα η σειρά μετράει. Το πώς μοριοδοτείται ο καθένας θα οριστεί αργότερα, με άλλη απόφαση. Απαραίτητο να γραφτεί μέσα στον ίδιο τον νόμο ότι όσοι δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν λόγω σοβαρής αναπηρίας παίρνουν προτεραιότητα, για να μην αμφισβητείται μετά. — Οι «αόρατες» αναπηρίες και το ποσοστό Για τον Προσωπικό Βοηθό ζητείται ποσοστό 67%, ενώ για την Κάρτα Αναπηρίας φτάνει το 50% — δύο διαφορετικά νούμερα στον ίδιο νόμο. Ένα τόσο ψηλό όριο κόβει άτομα με αυτισμό, ΔΕΠΥ, ψυχικές ή σπάνιες παθήσεις, που δυσκολεύονται πολύ στην καθημερινότητα χωρίς να «βγάζουν» υψηλό ποσοστό. Απαραίτητο να μετράει η πραγματική δυσκολία του ανθρώπου, όχι μόνο ο αριθμός, και να εξηγηθεί γιατί τα δύο όρια διαφέρουν. — Τα παιδιά κάτω των 16 μένουν έξω Ο νόμος δίνει βοηθό μόνο από τα 16 και πάνω. Έτσι όμως αφήνει έξω τα μικρότερα παιδιά, ακριβώς στην ηλικία που η υποστήριξη μετράει πιο πολύ. Είναι αντιφατικό: ο ίδιος νόμος επενδύει στην πρώιμη βοήθεια για μικρά παιδιά, αλλά τους στερεί αυτό το εργαλείο μέχρι τα 16. Χρειάζεται να πέσει ή να χαμηλώσει το όριο ηλικίας, με τον γονέα να αναλαμβάνει τις αποφάσεις. Το ίδιο κενό — αναφορά σε «εκπροσώπηση» χωρίς πρόβλεψη για όσους δεν μπορούν να μιλήσουν για τον εαυτό τους —κάτι που αποτελεί μόνιμη παράλειψη. Που σημαίνει ότι δεν είναι τυχαίο λάθος αλλά κάτι που επαναλαμβάνεται και θέλει ενιαία λύση.