Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Σοφία Λ' | 4 Ιουλίου 2026, 14:53

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Είμαι μητέρα ατόμου με βαριά αναπηρία και ζητώ να προβλεφθεί η δυνατότητα απασχόλησης ως Προσωπικών Βοηθών και συγγενών πρώτου και δεύτερου βαθμού, εφόσον αυτό αποτελεί την ελεύθερη και συνειδητή επιλογή του ίδιου του ωφελούμενου. Εδώ και πολλά χρόνια η ζωή μου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φροντίδα του παιδιού μου. Η υποστήριξη που του παρέχω είναι καθημερινή και συνεχής, χωρίς ωράρια, αργίες ή διακοπές. Πρόκειται για μια ευθύνη που απαιτεί διαρκή παρουσία, εγρήγορση και αφοσίωση. Η εμπειρία των τελευταίων ετών έχει δείξει ότι πολλοί ωφελούμενοι αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες στην εξεύρεση Προσωπικού Βοηθού. Ακόμη και όταν εγκρίνονται οι απαιτούμενες ώρες υποστήριξης, σε αρκετές περιπτώσεις δεν βρίσκεται διαθέσιμο άτομο για να καλύψει τις ανάγκες τους. Ως αποτέλεσμα, η φροντίδα εξακολουθεί να παρέχεται αποκλειστικά από τις οικογένειες και κυρίως από τους γονείς, χωρίς καμία θεσμική αναγνώριση. Είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό γιατί αποκλείονται οι στενοί συγγενείς, οι οποίοι ήδη παρέχουν στην πράξη την απαιτούμενη φροντίδα, ενώ επιτρέπεται η απασχόληση ενός τρίτου προσώπου που ενδεχομένως δεν γνωρίζει τις ιδιαίτερες ανάγκες του ωφελούμενου. Το αίτημα δεν αφορά προνομιακή μεταχείριση, αλλά την παροχή μιας ουσιαστικής δυνατότητας επιλογής, όταν αυτή ανταποκρίνεται καλύτερα στις πραγματικές ανάγκες του ατόμου με αναπηρία. Η πρόβλεψη αυτή θα έχει σημαντικά οφέλη τόσο για τους ίδιους τους ωφελούμενους όσο και για την Πολιτεία. Θα συμβάλει στη δημιουργία νόμιμης και δηλωμένης εργασίας, στην απόδοση ασφαλιστικών εισφορών και φορολογικών εσόδων και, παράλληλα, θα αναγνωρίσει έμπρακτα μια εργασία που σήμερα παρέχεται αδιάλειπτα, χωρίς οικονομική ή ασφαλιστική κατοχύρωση. Πάνω απ' όλα, όμως, θα διασφαλίσει τη συνέχεια, τη σταθερότητα και την ποιότητα της φροντίδας. Οι συγγενείς που ζουν καθημερινά δίπλα στο άτομο με αναπηρία γνωρίζουν σε βάθος τις ανάγκες, τις ιδιαιτερότητες, τις συνήθειες, αλλά και τους κινδύνους που μπορεί να προκύψουν στην καθημερινότητά του. Η γνώση αυτή δεν αποκτάται εύκολα και αποτελεί πολύτιμο στοιχείο για την ασφαλή και αξιοπρεπή υποστήριξη του ωφελούμενου. Εφόσον υπάρχουν ανησυχίες σχετικά με ενδεχόμενες καταχρήσεις, αυτές μπορούν να αντιμετωπιστούν με σαφείς προϋποθέσεις, διαφανείς διαδικασίες και αποτελεσματικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς. Δεν είναι, όμως, δίκαιο να αποκλείονται συλλήβδην όλες οι οικογένειες εξαιτίας της πιθανότητας μεμονωμένων παραβάσεων. Για τους λόγους αυτούς, ζητώ να δοθεί στους ωφελούμενους το δικαίωμα να επιλέγουν ως Προσωπικό Βοηθό και συγγενή πρώτου ή δεύτερου βαθμού, εφόσον το επιθυμούν και εφόσον πληρούνται οι προβλεπόμενες προϋποθέσεις. Η δυνατότητα αυτή δεν αναιρεί τον σκοπό του θεσμού· αντίθετα, τον ενισχύει, διασφαλίζοντας ότι κάθε άτομο με αναπηρία θα μπορεί να λαμβάνει την υποστήριξη που ανταποκρίνεται καλύτερα στις δικές του ανάγκες και συνθήκες ζωής.