Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Ένωση Ενοικιαστών/τριών Θεσσαλονίκης' | 3 Ιουλίου 2026, 10:00

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Η λεγόμενη εθνική στρατηγική δεν συγκροτεί μια πραγματική απάντηση στη στεγαστική κρίση. Αναγνωρίζει ορισμένες πλευρές του προβλήματος, αλλά αποφεύγει να κατονομάσει τις σχέσεις κέρδους που το παράγουν. Βλέπει τη μείωση της ιδιοκατοίκησης, την αύξηση των ενοικίων, τα κενά ακίνητα και την υπερβολική επιβάρυνση των χαμηλότερων εισοδημάτων, αλλά επιμένει να αντιμετωπίζει την κατοικία ως τεχνικό πρόβλημα προσφοράς και όχι ως πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα σε αντικρουόμενα συμφέροντα. Γι’ αυτό και τα μέτρα που προτείνει παραμένουν αποσπασματικά και ανεπαρκή. Οι επιδοτήσεις ενοικίου χωρίς έλεγχο τιμών, οι φοροαπαλλαγές στους εκμισθωτές, τα κίνητρα στους κατασκευαστές, η κοινωνική αντιπαροχή, οι ΣΔΙΤ και η ενεργοποίηση του υπάρχοντος αποθέματος χωρίς κοινωνικούς όρους δεν αναχαιτίζουν την κρίση. Αντίθετα, κινδυνεύουν να διοχετεύσουν δημόσιο χρήμα σε ιδιωτικές προσόδους, να αυξήσουν την αξία των ακινήτων και να ενισχύσουν όσους ήδη κερδίζουν από τη στεγαστική επισφάλεια. Μια πραγματική στεγαστική πολιτική πρέπει να ξεκινά από την αντίθετη αφετηρία, από τις ανάγκες των ενοικιαστών, των χαμηλών εισοδημάτων, των φοιτητών, των αστέγων, των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας που πιέζεται από τα ενοίκια και την ανασφάλεια. Αυτό σημαίνει έλεγχο ενοικίων, αυστηρά κριτήρια κατοικησιμότητας, περιορισμό της βραχυχρόνιας μίσθωσης, φορολόγηση της κερδοσκοπικής αδράνειας, προστασία της δημόσιας/δημοτικής γης, τοπικούς φορείς κοινωνικής μίσθωσης και ανάπτυξη μόνιμου, μη κερδοσκοπικού στεγαστικού αποθέματος. Χωρίς αυτά, η στρατηγική δεν αλλάζει το μοντέλο κατοικίας που γεννά την κρίση. Απλώς το οργανώνει καλύτερα, το επιδοτεί περισσότερο και το παρουσιάζει ως κοινωνική πολιτική. Η κατοικία πρέπει να πάψει να αντιμετωπίζεται ως πεδίο επένδυσης και προσόδου και να αναγνωριστεί ως κοινωνικό δικαίωμα, όρος αξιοπρεπούς ζωής και συλλογικής ασφάλειας.