Αρχική Σχέδιο νόμου "Προσωπικός Βοηθός, Πρώιμη Παρέμβαση και λοιπές ενεργητικές πολιτικές για άτομα με αναπηρία"ΕΝΟΤΗΤΑ Α΄ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΗΡΙΑ, ΤΗ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΜΕΡΟΣ Α΄ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΒΟΗΘΟΣ ΓΙΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ (Άρθρα 1-12)Σχόλιο του χρήστη ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΟΥΡΝΑΡΑΚΗΣ | 30 Ιουνίου 2026, 22:51
  • Σχόλιο του χρήστη 'ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΟΥΡΝΑΡΑΚΗΣ' | 30 Ιουνίου 2026, 22:51

    Για άλλη μία φορά, η Πολιτεία καλείται να αποδείξει αν τα μεγάλα λόγια περί ισότητας, συμπερίληψης και κοινωνικής δικαιοσύνης έχουν πραγματικό περιεχόμενο ή αν είναι απλώς κενές διακηρύξεις. Εμείς, οι εργαζόμενοι ΑμεΑ του 18μηνου προγράμματος της ΔΥΠΑ στους Δήμους, δεν ζητήσαμε ποτέ προνόμια. Ζητήσαμε μόνο αυτό που κάθε πολίτης θεωρεί αυτονόητο: το δικαίωμα στην εργασία, στην αξιοπρέπεια και στην ελπίδα. Επί 18 μήνες αποδείξαμε ότι μπορούμε να εργαστούμε με συνέπεια, επαγγελματισμό και υπευθυνότητα. Σταθήκαμε δίπλα στους συναδέλφους μας, εξυπηρετήσαμε πολίτες, καλύψαμε πραγματικές ανάγκες των Δήμων. Δεν ήμασταν «ωφελούμενοι». Ήμασταν εργαζόμενοι. Και τώρα; Τώρα το κράτος μάς λέει ότι η αποστολή μας τελείωσε. Όχι γιατί δεν είμαστε χρήσιμοι. Όχι γιατί δεν υπάρχουν ανάγκες. Αλλά επειδή έληξε ένα πρόγραμμα. Μπορεί άραγε η αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου να έχει ημερομηνία λήξης; Η Πολιτεία γνωρίζει πολύ καλά ότι η πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία στην ιδιωτική αγορά εργασίας παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη. Παρά τις νομοθετικές εγγυήσεις, πολλοί εργοδότες εξακολουθούν να διστάζουν ή να αρνούνται να προσλάβουν άτομα με αναπηρία. Το αποτέλεσμα είναι ότι χιλιάδες συμπολίτες μας αποκλείονται στην πράξη από την εργασία. Ακριβώς γι' αυτό δημιουργήθηκε το ειδικό πρόγραμμα της ΔΥΠΑ. Ήταν μια έμπρακτη αναγνώριση ότι τα άτομα με αναπηρία χρειάζονται ουσιαστικές πολιτικές ένταξης και όχι ευχολόγια. Το άρθρο 21 του Συντάγματος επιβάλλει στο κράτος να λαμβάνει ειδικά μέτρα για την προστασία των ατόμων με αναπηρία. Η Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες, που έχει ισχύ νόμου στην Ελλάδα (Ν. 4074/2012), κατοχυρώνει το δικαίωμα στην εργασία χωρίς διακρίσεις και επιβάλλει στα κράτη να προωθούν ενεργά την απασχόληση των ατόμων με αναπηρία. Η λήξη του προγράμματος, χωρίς καμία πρόβλεψη για τη συνέχιση της απασχόλησής μας, έρχεται σε αντίθεση με το πνεύμα αυτών των υποχρεώσεων. Δεν ζητάμε να αγνοηθεί ο νόμος. Ζητάμε η Πολιτεία να ασκήσει τις αρμοδιότητές της ώστε να μη χαθεί η μοναδική εργασιακή διέξοδος που δημιούργησε για εμάς. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από φωτογραφίες με αναπηρικά αμαξίδια στις επετείους. Έχει ανάγκη από ίσες ευκαιρίες, σταθερή εργασία και πραγματική ένταξη. Κάθε άνθρωπος που θα απολυθεί με τη λήξη του προγράμματος δεν θα χάσει μόνο έναν μισθό. Θα χάσει την ανεξαρτησία του. Θα χάσει την αξιοπρέπειά του. Θα χάσει την ελπίδα ότι μπορεί να είναι ισότιμο μέλος της κοινωνίας. Και αυτό δεν είναι προσωπική αποτυχία των εργαζομένων. Είναι αποτυχία της Πολιτείας. Καλούμε την Κυβέρνηση, το Υπουργείο Εργασίας, τη ΔΥΠΑ, το Υπουργείο Εσωτερικών, την ΚΕΔΕ, όλους τους Δημάρχους και κάθε πολιτική δύναμη να αναλάβουν άμεσα πρωτοβουλία για την παράταση του προγράμματος και τη δημιουργία μόνιμης, σταθερής λύσης για την απασχόληση των ατόμων με αναπηρία. Δεν ζητάμε χάρη. Δεν ζητάμε ελεημοσύνη. Δεν ζητάμε προνόμια. Απαιτούμε σεβασμό στο Σύνταγμα, στις διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας και, πάνω απ' όλα, στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Γιατί μια κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που στέκεται δίπλα στους πιο ευάλωτους πολίτες της. Και σήμερα η Ελλάδα καλείται να αποφασίσει: Θα υπερασπιστεί το δικαίωμα των ΑμεΑ στην εργασία ή θα τους επιστρέψει στη σιωπή, στην ανεργία και στον αποκλεισμό; Η παράταση του προγράμματος δεν είναι πολιτική επιλογή. Είναι ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι ζήτημα ανθρωπιάς.