Αρχική Σχέδιο νόμου "Προσωπικός Βοηθός, Πρώιμη Παρέμβαση και λοιπές ενεργητικές πολιτικές για άτομα με αναπηρία"ΕΝΟΤΗΤΑ Α΄ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΗΡΙΑ, ΤΗ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΜΕΡΟΣ Α΄ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΒΟΗΘΟΣ ΓΙΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ (Άρθρα 1-12)Σχόλιο του χρήστη Διονυσία Σ. | 29 Ιουνίου 2026, 20:15
  • Σχόλιο του χρήστη 'Διονυσία Σ.' | 29 Ιουνίου 2026, 20:15

    Καταρχήν θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τον Θεσμό αυτό του "Προσωπικού βοηθού" για τους ανθρώπους μας. Ως αδερφή και Δικαστική Συμπαραστάτρια ατόμου με βαριά αναπηρία όμως, θέλω να καταθέσω τις παρακάτω δύο προτάσεις για την βελτίωση του προγράμματος, της ζωής των ανήμπορων ανθρώπων μας και την δική μας. 1. Δυνατότητα επιλογής συγγενών ως Προσωπικών Βοηθών Ως αδερφή και δικαστική συμπαραστάτρια ατόμου με βαριά αναπηρία, κινητική και νοητική μετά από ατύχημα, που βρίσκομαι καθημερινά και δίπλα στον άνθρωπό μου, ζητώ να επανεξεταστεί ο απόλυτος αποκλεισμός των συγγενών α’ βαθμού από τη δυνατότητα να αναλάβουν ρόλο Προσωπικού Βοηθού. Καταλαβαίνω ότι ο προσπαθούν να αποφευχθούν φαινόμενα κατάχρησης ή εικονικών σχέσεων εργασίας, όμως η πλήρης και οριζόντια απαγόρευση δεν λαμβάνει υπόψη την πραγματικότητα που υπάρχει σε πολλές περιπτώσεις οικογενειών, όπου ο στενός συγγενής είναι ήδη ο βασικός και πολλές φορές ο μόνος πραγματικός φροντιστής του ατόμου με αναπηρία, όπως εγώ, αφού η οικογένειά του από την αρχή της αναπηρίας του απέχει από την ζωή του. Στην πράξη υπάρχουν περιπτώσεις βαριάς αναπηρίας, παραπληγίας, πλήρους εξάρτησης και ανάγκης συνεχούς υποστήριξης, όπου ο άνθρωπος που γνωρίζει καλύτερα τις ανάγκες, τις συνήθειες, τους κινδύνους και την καθημερινότητα του ωφελούμενου είναι το μέλος της οικογένειας που ήδη τον φροντίζει. Εγώ αναγκάζομαι να βγαίνω έξω για εργασία προκειμένου να συμπληρώσω τα ένσημά μου για να πάρω μία πενιχρή σύνταξη και έχω προσωπικούς βοηθούς να φροντίζουν τον αδερφό μου, που, όσο καλοί και να είναι στην εργασία τους δεν θα προσέξουν τον άνθρωπό μου καλύτερα από εμένα. Αυτό μπορούν να σας το διαβεβαιώσουν όλοι οι συγγενείς-φροντιστές ανθρώπων με αναπηρία. Υπήρξε περίπτωση προσωπικού βοηθού που δεν τον πρόσεχε και δεν τον βοηθούσε να εξελιχθεί, ακόμη και στην καθαριότητά του που ενώ εγώ παλεύω 20 χρόνια τώρα να μην αποκτήσει κατακλύσεις ο αδερφός μου, με την συγκεκριμένη βοηθό κινδυνέψαμε να αποκτήσει, και γι αυτό σταμάτησα την συνεργασία μου μαζί της. Ταλαιπωρήθηκα πολύ να βρω αντικαταστάτη της γιατί (και εδώ θέλω να σας επιστήσω και την προσοχή στο θέμα της απόκτησης προσωπικού βοηθού που δεν βρίσκουμε εύκολα!), η αποζημίωση τους είναι λίγη (μόλις 4,5 ευρώ την ώρα) και έτσι οι περισσότεροι προσωπικοί βοηθοί προσπαθούν να βρουν τις πιο εύκολες περιπτώσεις ΑΜΕΑ για να βγάζουν το ψωμί τους. Για τους λόγους αυτούς προτείνω να μη διατηρηθεί απόλυτος αποκλεισμός των συγγενών α’ βαθμού και ιδιαιτέρως αυτών που είναι και δικαστικοί συμπαραστάτες και αποδεδειγμένα συνοικούν με τους ωφελούμενους και έχουν όλη την ευθύνη τους, ειδικά όταν υπάρχουν: • βαριά ή μόνιμη αναπηρία και ανάγκη καθημερινής υποστήριξης, • ο συγγενής α’ βαθμού είναι ήδη ο πραγματικός βασικός φροντιστής, • δεν υπάρχει διαθέσιμος ή κατάλληλος τρίτος Προσωπικός Βοηθός, • το επιθυμεί ο ίδιος ο ωφελούμενος ή ο νόμιμος εκπρόσωπός του, ο συγγενής πληροί όλες τις λοιπές προϋποθέσεις του νόμου, ολοκληρώνει την ίδια εκπαίδευση με τους υπόλοιπους Προσωπικούς Βοηθούς, υπόκειται στους ίδιους ελέγχους, υποχρεώσεις και κυρώσεις. Με αυτόν τον τρόπο προστατεύεται και το πρόγραμμα από καταχρήσεις, αλλά και οι οικογένειες που σηκώνουν ήδη όλο το βάρος της καθημερινής φροντίδας. Δεν ζητώ καλύτερη μεταχείριση των συγγενών. Ζητώ να υπάρχει δυνατότητα εξατομικευμένης κρίσης, ιδίως σε περιπτώσεις βαριάς αναπηρίας, όπως του αδερφού μου. Ο θεσμός του Προσωπικού Βοηθού πρέπει να υπηρετεί πρώτα τον άνθρωπο με αναπηρία και την πραγματική του ανάγκη. Όταν ο ίδιος ο άνθρωπος ή ο εκπρόσωπός του θεωρεί ότι ο καταλληλότερος βοηθός είναι ο ήδη βασικός φροντιστής του, η Πολιτεία δεν πρέπει να το αποκλείει από την αρχή, αλλά να το εξετάζει με έλεγχο και αυστηρές προϋποθέσεις. 2. Κατάργηση ή επανεξέταση του ηλικιακού ορίου Επίσης θα ήθελα να ζητήσω την επανεξέταση του ηλικιακού ορίου για την ένταξη στο Πρόγραμμα «Προσωπικός Βοηθός». Θεωρώ ότι ο αποκλεισμός των ατόμων άνω των 65 ετών δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων με αναπηρία. Αντίθετα, όσο μεγαλώνει ένας άνθρωπος, τόσο αυξάνονται οι δυσκολίες στην καθημερινή ζωή και η ανάγκη για υποστήριξη γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Θεωρώ άδικο να αποκλείονται άτομα με βαριά και πιστοποιημένη αναπηρία μόνο και μόνο επειδή συμπλήρωσαν το 65ο έτος της ηλικίας τους. Η ανάγκη για προσωπική βοήθεια δεν μειώνεται με την ηλικία. Αντίθετα, όσο μεγαλώνει ένας άνθρωπος με αναπηρία, οι ανάγκες του συνήθως αυξάνονται. Στην περίπτωση του αδερφού μου που η περίπτωση του έχει κριθεί από ΚΕΠΑ ως μη αναστρέψιμη κατάσταση και η αναπηρία του είναι εφ’ όρου ζωής, άρα δεν πρόκειται μετά τα 65 έτη του να έχει αλλάξει τίποτε στην αναπηρία ή στις ανάγκες του.