• Σχόλιο του χρήστη 'Νικόλαος Θεοδωρόπουλος' | 25 Ιουνίου 2026, 09:27

    ΘΕΜΑ: Παρατηρήσεις επί του σχεδιασμού για την αξιοποίηση δημόσιας γης – Ανάγκη εξαίρεσης και προστασίας του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου («Καραϊσκάκη») από την οικιστική δόμηση. Με αφορμή τις κατευθύνσεις της Εθνικής Στρατηγικής για τη Στεγαστική Πολιτική 2026-2035 που αφορούν την αξιοποίηση δημόσιας γης και πρώην/ενεργών στρατοπέδων για οικιστική ανάπτυξη, καταθέτω τις εξής ενστάσεις και προτάσεις: Περιβαλλοντική Υποβάθμιση της Δυτικής Αθήνας: Η Δυτική Αθήνα αποτελεί μια από τις πιο επιβαρυμένες περιβαλλοντικά περιοχές της Αττικής, με ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα πρασίνου ανά κάτοικο. Η επιχειρούμενη τσιμεντοποίηση και η εκτεταμένη οικοδόμηση εντός του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου θα επιφέρει ανεπανόρθωτο πλήγμα στο μικροκλίμα της περιοχής, αυξάνοντας το φαινόμενο της αστικής θερμικής νησίδας.Εναλλακτική Αξιοποίηση του Υπάρχοντος Κτιριακού Αποθέματος: Η στεγαστική κρίση μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί χωρίς την καταστροφή των ελάχιστων ελεύθερων χώρων των πόλεων. Προτείνεται η Στρατηγική να εστιάσει αποκλειστικά στην καταγραφή, ανακαίνιση και επανάχρηση των χιλιάδων κλειστών, εγκαταλελειμμένων και σχολαζουσών ιδιοκτησιών (δημόσιων και ιδιωτικών) που βρίσκονται ήδη εντός του αστικού ιστού, αντί για την ανέγερση νέων κτιριακών όγκων σε αδόμητες εκτάσεις.Ιστορική και Πολιτιστική Αξία του Χώρου: Το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου φέρει τεράστιο ιστορικό φορτίο, συνδεδεμένο άρρηκτα με τη νεότερη ιστορία της χώρας και την Αντίσταση. Η μετατροπή του σε οικιστική ζώνη προσβάλλει την ιστορική μνήμη του τόπου.Ανάγκη για Υπερτοπικό Πνεύμονα Πρασίνου: Η πάγια και δίκαιη διεκδίκηση της τοπικής κοινωνίας και των φορέων είναι η απόδοση ολόκληρου του Στρατοπέδου στους πολίτες, με τη μετατροπή του σε έναν ενιαίο υπερτοπικό πνεύμονα πρασίνου, πολιτισμού και αναψυχής. Συμπέρασμα / Πρόταση: Ζητείται η ρητή εξαίρεση του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου από κάθε σχεδιασμό για οικιστική ανάπτυξη, κοινωνική αντιπαροχή ή ανέγερση νέων κατοικιών στο πλαίσιο της παρούσας Στρατηγικής. Η στεγαστική πολιτική οφείλει να είναι βιώσιμη και να μην λειτουργεί εις βάρος της ποιότητας ζωής και της υγείας των κατοίκων των ήδη κορεσμένων αστικών κέντρων.