Αρχική Σύσταση νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου, με την επωνυμία «Οργανισμός Ανάπτυξης και Διαχείρισης Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς ΑΕ»...ΜΕΡΟΣ Ε’ ΛΟΙΠΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (Άρθρα 105-127)Σχόλιο του χρήστη Ελευθέριος Ρήνος | 10 Ιουλίου 2026, 18:48
  • Σχόλιο του χρήστη 'Ελευθέριος Ρήνος' | 10 Ιουλίου 2026, 18:48

    Είναι προφανές ότι το Υπουργείο Πολιτισμού με το άρθρο 115 επιχειρεί να νομοθετήσει μια «φωτογραφική» διάταξη για να διασώσει κάποιους από το νομικό αδιέξοδο των παρελθουσών χρήσεων και να ακυρώσει τον δικονομικό ισχυρισμό που άρχισε να διαμορφώνεται νομολογιακά στα Πρωτοδικεία όλης της χώρας. Συγκεκριμένα, η προσθήκη στην παρ. 7 του άρθρου 22 του ν. 4481/2017 της φράσης «της εύλογης αμοιβής για την ήδη πραγματοποιηθείσα με οποιονδήποτε τρόπο ραδιοτηλεοπτική μετάδοση ή παρουσίαση στο κοινό» επιτρέπει να επιδικάζονται με τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων χρηματικές απαιτήσεις για χρήσεις που έχουν ήδη ολοκληρωθεί. Αυτό δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, αλλά ευθεία παρέμβαση στον πυρήνα του δικονομικού δικαίου, και μάλιστα προβληματική για τρεις λόγους. Α. Τα ασφαλιστικά μέτρα υπάρχουν για να αποτρέψουν έναν επικείμενο κίνδυνο ή να αντιμετωπίσουν μια επείγουσα κατάσταση. Μια οφειλή για χρήση που έγινε πέρυσι ή πρόπερσι δεν έχει τίποτα το επείγον. Το να «θεσμοθετείται» η επιδίκασή της μέσω ασφαλιστικών μέτρων έρχεται σε αντίφαση με την ίδια τη φύση του θεσμού. Β. Θίγεται το δικαίωμα δικαστικής προστασίας του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος. Στα ασφαλιστικά μέτρα αρκεί η απλή πιθανολόγηση αντί της πλήρους απόδειξης που απαιτεί η τακτική δίκη, ενώ αποκλείεται ρητά η άσκηση έφεσης. Με άλλα λόγια, ο χρήστης εξαναγκάζεται να δικαστεί για περιουσιακές διαφορές του παρελθόντος με μειωμένες αποδεικτικές εγγυήσεις και χωρίς δεύτερο βαθμό κρίσης. Γ. Η διάταξη παρακάμπτει ευθέως την πρόσφατη και πάγια πλέον κρίση των δικαστηρίων ότι για τις παρελθούσες χρήσεις τα ασφαλιστικά μέτρα δεν χωρούν. Και εύλογα αφού δεν υπάρχει κανένας λόγος να διεξάγονται δύο αυτοτελείς δίκες - μία για «προσωρινό» και μία για οριστικό προσδιορισμό - για το ίδιο ακριβώς, ήδη συντελεσμένο γεγονός. Το μόνο που επιτυγχάνεται είναι μια υπέρμετρη πρόνοια υπέρ κάποιων σε βάρος της ισότητας των διαδίκων και της ασφάλειας δικαίου. Εν ολίγοις, το άρθρο 115 δεν θεραπεύει κάποιο νομικό κενό. Νομιμοποιεί αναδρομικά μια πρακτική που τα δικαστήρια έχουν αρχίσει να αποδοκιμάζουν. Με τη παρέμβαση αυτή θεωρούμε ότι εξυπηρετούνται συμφέροντα, σε πολύ κακή στιγμή για την παρούσα Κυβέρνηση. Εκτός αν η Υπουργός θεωρεί ότι πρέπει να υπάρχει Δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων και για κάποιους το αιτητικό αγωγών, να εξυπηρετείται με ασφαλιστικά μέτρα.